Robert’s Column

‘Keep the Dirt in front of the Broom’

In mijn carrière heb ik het geluk gehad, veel tijd te hebben kunnen delen met exceptionele honkbalmensen. Spelers, coaches, maar ook front-office mensen en legendarische clubbies. In 1992 maakte ik voor het eerst kennis met de legendarische Frank Howard, tijdens Yankee Spring Training in Ft Lauderdale. Het jaar ervoor was mijn seizoen door een rugblessure te vroeg beëindigd, maar dat had de Yankees er niet van weerhouden. om mij het jaar daarop toch voor het eerst uit te nodigen voor Big League Spring Training. De eerste dag aangekomen op het complex, werd mij door het ‘trainers’ koppel Gene Monahan en Steve Donohue meegedeeld, dat ik de eerste dagen van Spring Training onder de Supervisie van ‘Hondo’ mijn werk zou verrichten.

Frank Howard was ooit als eerste ronde pick door de Dodgers getekend, maakte in 1958 zijn debuut voor deze organisatie om vervolgens te verhuizen naar de Washington Senators, waar hij jarenlang de powerhitter van deze organisatie zou zijn. In 1973 sloot hij zijn actieve carriere af bij de Texas Rangers met o.a. 382 Homeruns en 1119 RBI’s. Toen ik hem die dag in Februari voor het eerst begroette, was dat zijn 34ste jaar in Major League Baseball. Maar wat Hondo daadwerkelijk afzette tegen welke honkbalfiguur dan ook, was zijn verschijning. Met zijn 6.7 foot en 260 pound was Hondo een levende reus, wat hem tijdens zijn actieve carriere niet voor niets de bijnamen als ‘The Capital Punisher’ en de ‘Washington Monument’ had opgeleverd. Zijn zware stem en zijn intense manier van met het spelletje omgaan, maakte het plaatje helemaal compleet. Hier stond een ‘giant’ met maar 1 snelheid en die moest gaan kijken of mijn rug het zou gaan houden. Die eerste training sloeg Hondo buckets van 60-70 ballen leeg, alsof hij de opdracht had gekregen om mij zo snel mogelijk weer de ziekenboeg in te krijgen. Een bucket grondballen recht op mij af, een bucket grondballen op mijn forehand, een bucket grondballen op mijn backhand en als laatste een bucket hoge ballen over mijn hoofd. Het was dus niet zo vreemd dat ik de volgende dag een kleine terugslag had. Het respect wat ik de volgende dag van Hondo kreeg, toen bleek dat hij voor het eerst pas hoorde dat ik van een rugblessure terug kwam, maakte alles goed. Achteraf gezien had ik dat kunnen weten, want Hondo een gedoceerde training laten geven bestond niet. “Camp Hondo” werden zijn trainingen op het bijveld genoemd, waar spelers tot het uiterste werden gedwongen. Of de wind hem van de heuvel blies met Batting Practice, of het nou zo donker was dat hij Jeter, Gallego noemde en andersom, trainingen werden altijd volledig afgewerkt en als je Hondo kon doorstaan was je klaar voor het seizoen. Toch had hij ook zijn eigen manier van humor, waarvan je nooit wist of hij die expres of per ongeluk uit zijn mond liet vallen. Zo vroeg hij mij ooit zijn nekharen te scheren onder de douche om daarna zijn kunstgebit op dusdanige manier onder de straal te houden dat ieder ander persoon in die ruimte geraakt werd. Hij rookte sigaretten met een slaghandschoentje, zodat zijn vrouw het niet zou zien en vroeg hij mij op de mijn eerste bustrip naar West Palm Beach, of ik zijn USA Today kruiswoordpuzzel wilde checken en afmaken.

Frank Howard maakte het leven van een profhonkballer een stuk plezieriger met zijn aanstekelijke passie voor de sport en de oude humoristische verhalen van vroeger. Een opmerking is mij altijd speciaal van hem bij gebleven en pas ik nog dagelijks toe als ik met zaken te maken heb, die minder plezierig zijn maar wel directe aandacht nodig hebben. Tijdens een batting practice in Minnesota kwam hij naar mij toe met de opmerking “keep the dirt in front of the broom, Bobby”. Hij vertelde mij dat het leven van een prof niet altijd over rozen gaat, maar dat je ook de controle kan hebben over hoe je met tegenslagen om kan gaan of nog veel belangrijker hoe je tegenslagen voor kan zijn, door ze te van te voren te herkennen en te pareren. Een wijze les van een gepassioneerde man, met een enorme levenservaring.

De laatste keer dat ik Hondo zag, was tijdens een Spring Training wedstrijd tussen de Reds en de Rays in Sarasota. Hondo droeg die dag het uniform van de Tampa Bay Rays en was zoals gewoonlijk druk bezig om met zijn fungo een jonge speler in het zweet te werken, in zijn ‘red alert working area’. Omdat ik een pas had om op het veld te komen, kon ik niet wachten om hem gedag te zeggen. Vlak bij hem aangekomen verraste hij mij ineens met de woorden ” How are you doing Bobby ? “. Toen ik mijn blijdschap van zijn welkoms woorden had overwonnen, antwoorde ik hem ” not bad Hondo, I think I am keeping the dirt in front of the broom”. Even stopte hij met het slaan van de bal en gaf mij een begrepen knikje en een knipoog. Mijn dag kon niet meer stuk.

Robert Eenhoorn

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s